KEY30.COM_088399d0.jpg
تنهايي معنوي و باطني؛

توجه به اين مهم که انسان يکي از تنهاترين موجودات عالم است، راه جديدي را به روي ما مي گشايد و ما را بر آن مي دارد تا در کيفيت گزينش فاکتورهاي عملي خود دقت مضاعفي را مبذول داريم. هرگاه به ا ين حقيقت پي برديم که ما يکي از تنهاترين تنهايان هستيم، سعادت و موفقيت خود را در روابط کلان اجتماعي جستجو نکرده و از تنهايي خود بسوي سراب ارتباطات سرعت نمي گرفتيم؛

بيشتر کساني که در مسير زندگي خود بر اثر روابط اجتماعي دچار انحطاط و سقوط اخلاقي شده و مي شوند، کساني هستند که تنهايي خود را به فراموشي سپرده و  فکر مي کنند کسي هست که آنها را بخاطر خودشان دوست بدارد؛
در حالي که اينان اگر اندک توجهي داشته باشند به وضوح در مي يابند که هيچ کـس حاضر نيست بارشان را به دوش کشيده و آنها را بخاطر خودشان دوست بدارد! تذکر اين نکته ضروري است که هرگاه به تنهايي خود پي برديم و به اين نتيجه رسيديم؛
که هيچ کـس ما را بخاطر خودمان دوست ندارد و هر کسي با ما رابطه برقرار مي کند به دنبال برطرف ساختن نياز خويش است، در حقيقت مشمول رحمت و لطف بي انتهاي خداوند متعال قرار گرفته ايم. چنين حالي است که ما را بر آن مي دارد تا به فکر خود باشيم و فاکتورهاي اعمال خويش را بيش از پيش دقيق تر تنظيم نماييم، پس در حقيقت مشمول لطف خداوند قرار گرفته ايم؛
دو روايت در اين مورد؛

مردي به امام صادق (ع) عرض کرد: « خلوت گزيده و بسوي تنهايي شتافته ايد! » حضرت فرمود: « اگر شيريني و حلاوت تنهايي را مي چشيدي از خودت هم فرار مي کردي «؛

در روايت ديگري آمده است... حضرت لقمان (ع) به گوشه اي مي نشست و در تنهايي خلوت مي گزيد. اربابش به او گفت: چرا اين قدر تنها مي نشيني؟ ميان مردم برو و با آنان دمخور باش. لقمان جواب داد: « تنهايي زياد، انديشه و فکر را فهيم و عميق مي کند و فکر طولاني راهي است بسوي بهشت »؛

...ادامه ی مطلب
KEY30.COM_93e14345.png
KEY30.COM_5696dcd8.png
KEY30.COM_cdff9883.png
KEY30.COM_467cad78.png
KEY30.COM_182e1968.png